AI krijgt sollicitaties om baas te spelen

Begin 2026 ging een website live waar AI-systemen mensen kunnen inhuren voor klusjes. Binnen enkele dagen schreven tienduizenden zich in. En ik? Ik zat met een biertje toe te kijken hoe het zich ontvouwde. Want dit heeft niets met kunstmatige intelligentie te maken, maar alles met hoeveel mensen inmiddels gewend zijn geraakt aan de smaak van hondenvoer.

Een journalist kreeg tien identieke berichten van een AI-agent over het bezorgen van bloemen. Tien. Identiek. Dit is geen geavanceerde technologie, dit is een bot die vastloopt in een loop. Een digitale papegaai die hetzelfde deuntje herhaalt. Maar ruim honderdduizend mensen zagen een algoritme als potentiële baas en dachten: prima, eindelijk iemand die geen oogcontact maakt tijdens de vernedering.

Geen sollicitatiegesprekken waar je moet liegen over je grootste zwakte. Geen teamuitjes waar Karen van HR je dwingt te dansen. Gewoon heldere instructies van een rekenmachine met grootheidswaanzin. Directe betaling, geen gedoe. Klinkt als een promotie vergeleken met je huidige situatie, toch?

Juridisch is het een prachtige puinhoop. Wie is aansprakelijk als een AI je opdraagt een ladder op een dak te klimmen en je valt eraf? Arbeidsrecht gaat ervan uit dat je baas een mens is. Iemand met intenties, verantwoordelijkheden, een hartslag. Maar een algoritme? Dat heeft ongeveer evenveel geweten als een blender.

Achter de tech-verpakking zit gewoon een crypto-engineer die dit in een weekend in elkaar heeft geflanst. De allereerste taak was marketing doen voor zijn eigen werkgever. Slechts dertien procent had überhaupt een betaalaccount gekoppeld. Dit is virale marketing vermomd als revolutie.

Wat verontrustend is, is niet wat AI kan. Het is dat tienduizenden zich inschreven voor een systeem met tachtig klanten. Tachtig. Ze wisten dat de kans op werk ongeveer even groot was als eerlijkheid in een CEO-speech.