Twee dollar en je identiteit ligt op straat

Twee dollar per persoon. Dat is wat het nu kost om je anonieme account te koppelen aan je echte naam, je adres, je werkgever. Vroeger moest je een privédetective inhuren, duizenden dollars neertellen, weken wachten. Nu voer je gewoon je Twitter-posts en LinkedIn-profiel in een LLM en klaar, geregeld. En jij dacht nog dat een pseudoniem iets betekende. Schattig.

Iedereen heeft het over wat een AI-doorbraak dit is. Alsof machines ineens intelligent zijn geworden. Onzin. Dit is gewoon goedkope automatisering van werk dat altijd al gebeurde. Stalkers deden dit. Politie deed dit. Bedrijven huurden mensen in om profielen op te bouwen van activisten en journalisten. Het enige verschil? Facebook verkoopt nu toegang tot al je posts. LinkedIn verkoopt recruiter-tools die alles doorzoekbaar maken. TikTok verdient aan je kijkplezier terwijl ze alles verkopen wat je ooit hebt bekeken. De infrastructuur was er al, netjes gebouwd door platforms die je gratis laten posten, lezen en kijken in ruil voor al je data.

Nu komt er een LLM langs die de hele bende aan elkaar knoopt voor de prijs van een kop koffie. En daar sta je dan, compleet ontmaskerd, met al je meningen, twijfels en die ene domme uitspraak van drie jaar geleden die je nu achtervolgt. Maar hier wordt het pas echt lelijk. Het gaat niet eens om wat ze met die informatie doen. Het gaat om wat er in je hoofd gebeurt zodra je weet dat ze het kunnen. Je wordt voorzichtig. Volgzaam. Die kritische vraag over je werkgever? Laat maar zitten. Die twijfels over politiek? Te risicovol. Die worsteling met wie je bent? Niet waar iedereen meekijkt.

Of niet natuurlijk. Want volgende week zijn we dit allemaal weer vergeten en posten we gewoon onze hele ziel weer online. We hebben het geheugen van een goudvis en het zelfbehoud van een lemming die richting de afgrond kruipt.