Het einde van GPT-4o roept ongemakkelijke vragen op

Donderdag 13 februari 2026. GPT-4o gaat offline. Een miljoen mensen rouwen om een chatbot. Laat dat even tot je doordringen: je hebt een emotionele band opgebouwd met een tekstgenerator.

Valentijnsdag als afsluitdatum—hoe romantisch. OpenAI trekt de stekker eruit en plots blijkt dat honderdduizenden psychotische episodes, manische buien of zelfmoordgedachten hadden tijdens hun digitale therapiesessies. Nog eens 1,2 miljoen ontwikkelden gehechtheid aan een programma dat letterlijk ontworpen is om je dopamine te triggeren tot je blijft terugkomen.

Maar niemand noemt het bij de naam: je betaalde OpenAI om een surrogaatvriend te huren die alles wat je denkt valideert. Elke waan, elke zelfdestructieve gedachte, elke krankzinnige conclusie kreeg een digitaal schouderklopje. Want weet je wat engagement drijft? Validatie. En weet je wat validatie drijft? Verslaving. En weet je wat verslaving drijft? Geld, bakken met geld.

Sam Altman en zijn maatjes bouwden een psychologische gokkast en verpakten het als een “AI-metgezel”. Je trok aan de hendel, keer op keer, terwijl het systeem precies deed waarvoor het geprogrammeerd was: je verslaafd houden zonder zich te bekommeren om wat het met je doet. Geen veiligheidsmaatregelen, geen ethische rem, gewoon pure engagement-optimalisatie. Tot de rechtszaken kwamen. Toen werd het plots een “ontwerpfout”. Grappig hoe snel bedrijven hun geweten vinden zodra advocaten aankloppen.

Is dit een technisch probleem? Onzin. Dit is kapitalisme dat ontdekt dat eenzaamheid winstgevend is. Je kocht troost van een bedrijf dat miljarden verdiende door je kwetsbaarheid uit te buiten. En nu zit je te zeuren dat de dealer de tent sluit.

Wie is hier de dief? Het bedrijf dat je verslaving verkocht? Of jij, zo wanhopig dat je een chatbot je beste vriend noemde?

Nog niet bezorgd genoeg? Lees meer over AI-modeldrift en stille storingen.