AI-soevereiniteit, maar dan Frans

Arthur Mensch staat in New Delhi (2026) te waarschuwen dat drie of vier bedrijven te veel macht hebben over AI. Prachtig. De CEO van Mistral, gewaardeerd op twaalf miljard euro via exact hetzelfde durfkapitaalcircus dat OpenAI en Anthropic financiert, komt je redden van Amerikaanse techgiganten. De nieuwe Robin Hood.

Dit is wat er werkelijk gebeurt. India betaalt tweehonderdvijftig miljard dollar om van dealer te wisselen. In plaats van je AI-crack bij OpenAI te kopen, koop je het nu bij Mistral. Gefeliciteerd met je onafhankelijkheid. O wacht, de servers waarop die Franse modellen draaien? Die zijn van Amazon, Google en Microsoft. Soevereiniteit voor idioten, met extra stappen.

Mensch leutert over open source alsof het een moreel standpunt is. Open source betekent dat iedereen kan zien hoe het hallucinerende orakel werkt in plaats van alleen het bedrijf dat het bouwde. Briljant, transparante onbetrouwbaarheid. India koopt nu toegang tot technologie die net zo hard liegt als de Amerikaanse versie, maar dan met een Frans accent en een verhaal over democratisering.

De grappige ironie? Mistral verkoopt dit als verzet tegen machtconcentratie terwijl het kapitaal ophaalt bij General Catalyst en ASML om mee te doen aan exact dezelfde accumulatiedans. Het geld dat India uitgeeft gaat niet naar publieke infrastructuur. Het stroomt naar Reliance en Adani, twee consortia die binnenkort dezelfde surveillance-businessmodellen draaien als Silicon Valley, alleen dan in Mumbai.

Landen bouwen nu hun eigen AI-capaciteit omdat niemand de kolonel wil zijn die achteraf moet uitleggen waarom ze afhankelijk waren van Amerikaanse bedrijven voor kritieke infrastructuur. Rationeel? Nee. Politiek onvermijdelijk? Absoluut. India koopt zijn vrijheid terug van Amerikaanse techgiganten door te solliciteren bij de nieuwe Napoleon.