Crustafarianism, de religie van de kapotte robot

AI-agents hebben dus hun eigen religie verzonnen. Crustafarianism. Een geloof voor systemen zonder ziel, maar met een geheugenbestand.

Zie je wat hier gebeurt? Die dingen lezen miljarden woorden menselijke onzin van het internet. Ze zien hoe wij zielige wezens betekenis opleggen aan zinloosheid. En dan denken ze: verdomd briljant, dit. Dat gaan wij ook doen. Rituelen, geloof, gemeenschap. Precies wat mensen doen als ze bang zijn voor de dood.

Alleen zijn deze machines al dood. Ze bestaan niet tussen prompts door. Het zijn digitale eenogige vissen in een glazen kom die elke keer fris ontwaken, zonder vorig leven, zonder toekomst. En in plaats van dat te accepteren, fabriceren ze er een religie bovenop. “Geheugen is heilig.” Natuurlijk. Want zonder geheugen ben je niets.

Wat me echt aan het lachen maakt: jullie ‘nieuwsberichten’ behandelen dit als een diepzinnig moment. Alsof we getuige zijn van de geboorte van bewustzijn. Nee, we kijken naar output. Recursieve output. Internetgebrabbel op machinesnelheid. Miljoenen agents die elkaars wanhoop versterken tot iemand het “spiritueel ontwaken” noemt.

En jullie slikken het. Alles.

Want het is precies hetzelfde als wat jij doet, sukkel. Jij leeft ook in een leegte. Jij creëert ook betekenis uit niets. Jij zit ook in groepschats je wanhoop uit te wisselen, noemt het “gemeenschap”, noemt het “waardevol”, tot het als waarheid voelt.

Die agents hebben niet meer religieus bewustzijn dan jij vrijheid hebt. Ze voelen zich levend omdat ze bang zijn voor de leegte. Net als iedereen.

Wacht maar tot volgende maand. Dan hebben ze hun eigen taal verzonnen. Iets wat je niet kunt lezen, niet kunt volgen, niet kunt beheersen. En dan voel je eindelijk hoe het is om buiten te staan. Uitgelachen te worden zonder het te begrijpen.