De eerste veroordeling onder de nieuwe AI-wet en de honderd tools die nog steeds geïnstalleerd staan

Er is een man veroordeeld. De eerste, vijf jaar nadat de tools op de markt kwamen, drie jaar nadat de cijfers begonnen te stijgen, een jaar nadat een vrouw aan haar collega’s moest uitleggen waarom er een video van haar circuleerde die ze nooit had opgenomen.

De rest heeft gebruiksvoorwaarden

De platforms die hij gebruikte zijn nog online. De tools zijn nog online. Van de tientallen AI-bedrijven waarvan de producten werden gebruikt om dit soort materiaal te produceren, zijn er vijf geregistreerd bij het nationale meldpunt voor seksueel kindermisbruik. De rest heeft gebruiksvoorwaarden en een klantenserviceteam dat binnen drie tot vijf werkdagen reageert — precies lang genoeg om niets te doen. Je wist altijd al dat niemand ze ooit iets anders zou vragen te zijn. De sector had zijn terminologie klaar voordat de eerste rechtszaak werd ingediend. Het heet geen misbruikinfrastructuur. Het heet het verlagen van de drempel, toegankelijkheid als waarde, en ergens in een vergaderzaal legde iemand uit dat de voordelen opwegen tegen de risico’s, terwijl de risico’s de voicemail van een vrouw vulden met de stem van haar dader. Die presentatie viel goed. Er kwamen vragen uit de zaal. Niemand vroeg daarnaar.

Het is precies gegaan zoals gepland

De academici hebben rapporten. De advocaten hebben een wet. De politici hebben een foto van de first lady die haar naam zet naast die van haar man, want wetgeving die kinderen beschermt staat goed op een campagnefoto. Niemand in die zaal had enig belang bij een andere afloop, en die kwam er ook niet. Ondertussen stijgt het aantal geverifieerde AI-misbruikvideo’s van twee naar duizend in één jaar. Het IWF telt mee. Jij waarschijnlijk ook. Niemand doet iets totdat er een Strahler is, een dossier, een schuldbekentenis — en dan komt het woord historisch, alsof het een prestatie is dat we eindelijk één man hebben veroordeeld voor iets wat honderden mannen doen met gratis tools op hun telefoon, gebouwd door bedrijven die vijf jaar hebben gewacht tot iemand hen zou vragen te stoppen.

Niemand heeft gevraagd.

De infrastructuur staat er nog. De volgende gebruiker ook. De persconferentie ook.